มาหาอะไรในมหาวิทยาลัยชีวิต?
หลายชีวิตต้องจบลงก่อนที่จะรู้ว่า "ตัวเองเกิดมาทำไม" แม้จะเป็นคำถามที่ดูสามัญ แต่กลับมีหลายคนละเลยที่จะหาคำตอบ เพราะหาที่สุดของคำตอบไม่ได้ หรือไม่เคยคิดจะตอบมันอย่างจริงจัง
เมื่อเราไม่รู้ว่าตัวเองมีหน้าที่เกิดมาทำอะไร ก็ยากที่จะดำเนินชีวิตไปในเส้นทางที่ถูกต้อง หลายคนจึงดำเนินชีวิตไปวันๆ ตามความรู้สึกที่นิยามขึ้นมาเองว่า "ถูกต้อง" บ้าง "ผิด" บ้าง บางคนบ่งบอกถึงความมั่งคั่งแต่ขาดความมั่นคงในจิตใจ ต้องแสวงหาไปอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต
เป้าหมายที่แท้จริงของการเกิดมา
มนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพื่อชดใช้กรรม หรือเพียงเพื่อแสวงหาความมั่งคั่งที่เอาติดตัวไปไม่ได้ แต่ที่จริงแล้ว มนุษย์เกิดมาเพื่อทำความบริสุทธิ์ กาย วาจา ใจ ให้เกิดขึ้น โดยการสั่งสมความดีผ่านหลัก ทาน ศีล ภาวนา เพื่อเป็นเหตุแห่งการหมดทุกข์ พบความสุขที่แท้จริงตามรอยองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
วิชาทางโลก vs วิชาชีวิต
ท่ามกลางโลกยุคโลกาภิวัฒน์ที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน เราควรเรียนรู้ที่จะ "เลือก" ว่าสิ่งใดคือแก่นสารที่แท้จริง เราควรหันมาเรียน "วิชาที่ว่าด้วยชีวิต" ซึ่งสำคัญกว่าวิชาทางโลกที่ใช้เพียงประกอบอาชีพหาเงินเลี้ยงร่างกาย เพราะความอยู่รอดของร่างกาย ไม่ได้การันตีความสุขของชีวิต
ธรรมะ: เรื่องไกลตัวหรือทางรอด?
อย่ามองว่าธรรมะเป็นเรื่องงมงายหรือเรื่องของคนแก่ เพราะธรรมะคือความจริงที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงสละสมบัติมหาศาลเพื่อเข้าถึง ความสำเร็จที่แท้จริงคือการนำ "ธรรมะ" มาปฏิบัติควบคู่ไปกับวิชาทางโลก
- คนโง่: ปฏิเสธธรรมะและดำเนินชีวิตตามค่านิยม
- คนฉลาด: สนใจธรรมะแต่อ่านเพียงอย่างเดียว ไม่ได้ปฏิบัติ จึงดูแปลกแยก
- คนมีปัญญา: ศึกษาและ "ปฏิบัติ" ธรรมะอย่างจริงจัง นำมาประสานกับวิชาทางโลก เป็นผู้ประสบความสำเร็จที่แท้จริง มีความสุขทั้งตนเองและเผื่อแผ่ไปยังผู้อื่น
