ความนัย...ที่น่าสัมผัส
มนุษย์หนอไม่มีวันไหนเลยที่ร้างราจากละอองแห่งทุกข์ ไม่ว่าจะอยู่ในกองแห่งทรัพย์ศฤงคารอันหาค่ามิได้ อยู่ในแวดล้อมแห่งความน่าเสน่หาทั้งหลาย หรือว่าอยู่ในดวงใจของผู้เป็นที่รักของตน
ค้นหาไปเถิด พลิกหาไป ความสุขหาได้ซ่อนเร้นอยู่ในแพรพรรณเลอค่าหรือว่าเร้นอยู่ในประกายของอัญมณีชนิดไหน มิได้คว้างลอยอยู่ในดวงใจของผู้ใด มิได้ชักพาหามาได้ด้วยกลหรือสนนราคา
เออไฉน.. ทำไมความพึงพอใจจึงปรากฏอยู่ในแววตาของผู้ไม่ปรารถนาสิ่งใด ผู้ที่มองดูยากไร้ปราศจากทรัพย์อันเนืองนอง ทำไมความสุขจึงไปเจิ่งฟูฟ่อง อยู่ในปริมณฑลแห่งผู้ไร้แม้กระทั่งชายคาห่มครองผ้าอยู่เพียงสามผืน ซ้ำยังหยิบยื่นรอยยิ้มอยู่ร่ำไป
ความหวาดกลัวดูเหมือนจะไม่มีแม้เงา ไม่มีความเขลาอยู่ในแววตา นอกเสียจากความกล้าอันอ่อนโยน ฉ่ำเมตตาเช่นละอองฝนบนใบไม้ กว้างไกล คล้ายรังสีแห่งเดือนงาม สามารถตอบคำถามได้ดังแสงตะวัน พลันดับความมืดให้สิ้นสูญ มีความปรารถนาดีอันไพบูลย์ เกื้อกูลได้ไม่รู้หมดสิ้นจากความไม่มีสมบัติใดๆ
มองคล้ายดังว่าสามารถแปลงแสงเดือน แสงสูรย์ ความสมบูรณ์แห่งปฐพี ความเสรีแห่งนภาดล ความเย็นใสแห่งห้วงชล มาประกอบเป็นทรัพย์อันวิเศษ ที่อาจหล่อเลี้ยงดวงใจในดวงชีวิตของคนทั้งโลกได้
อะไรหนอ...ทำไมถึงเป็นความลี้ลับเช่นนี้
ทรัพย์สิน ความรู้มากมายกองลงไป กลับกลายเป็นผงธุลี ไม่อาจซื้อไม่อาจชี้ที่มาแห่งความจริง บุรุษเอย..สิ่งเดียวนั้นที่ทำได้ สิ่งเดียวที่ทำให้ท่านเป็นชายดังชายชาติ สิ่งเดียวที่ทำให้ท่านองอาจแกล้วกล้า สิ่งเดียวที่ท้าความเป็นชาติชาย สิ่งเดียวที่สามารถนำท่านไปยังจุดหมายแห่งที่มา สิ่งเดียวที่พาท่านเอื้อมมือคว้าและได้มาแห่งความไพบูลย์
พาท่านไปสู่ความสมบูรณ์ของแสงสูรย์และดวงรัชนี สามารถเปิดคลี่ความลี้ลับยิ่งใหญ่แห่งดวงใจนี้ ให้พลันสว่างไสวได้ ทำให้ท่านกลายเป็นยอดแห่งนักรบ ผู้ไม่มีความกลัวอยู่ในดวงใจ กลายเป็นที่พึ่งแก่คนทั้งหลาย เป็นผู้ให้ที่ไม่มีวันสิ้นทรัพย์ หลับสนิทได้ ณ แห่งใดๆในหล้า ทุกครั้งที่ตื่นลืมตา ย่อมพบแต่ความแจ่มใส
ชายเอย...รั้งรอ ลังเลอยู่ฉันใดหรือว่าไม่กล้าพอที่จะก้าวลงสู่ความเป็นไปในเวทีแห่งนักรบนี้ เวทีที่ไม่ต้องการอาวุธใดๆ ไม่ต้องการอาภรณ์อันตระการ เชิญเถิดสักครั้งมาเป็นอาคันตุกะของอาณาจักรแห่งนักรบผู้แกล้วกล้า เพื่อพาเอาคำตอบกลับไปสู่เพื่อนทั้งหลายหรือจะกลายเป็นชาติชายผู้ยิ่งใหญ่นิรันดร์
เวทีแห่งบรรพชิต สามารถต่อเติมความฝัน รังสรรค์ความเป็นชายให้สมบูรณ์ได้ จากดวงใจจริงๆ มิใช่สิ่งที่เป็นเพียงความคิดคำนึงแม้เพียงสักครั้งหนึ่งในชีวิต...ก็ตาม
(ธรรมทายาท)
