ชายแก่วัย 60 กับคำถามเดิมๆ: บทเรียนสอนใจเรื่องความกตัญญูต่อพ่อแม่
ชายแก่วัย 60 กับคำถามเดิมๆ ชายแก่วัยเลย 60 คนหนึ่งคุยกับลูกชายที่เพิ่งกลับมาเยี่ยมหลังจากแต่งงาน และย้ายครอบครัวออกไปไม่กี่ปี ชายแก่...แจ๊ค (ชื่อลูกชาย) นั่นอะไรลูกเห็นลางๆ แจ๊ค...อ๋อ วัวแหนะพ่อ ผ่านไป 2-3 นาที ชายแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก แจ๊ค...วัว ตัวเดิมนั่นแหละพ่อ ยังไม่ไปไหนเลย ผ่านไปอีก 2-3 นาที ชายแก่...แจ๊ค นั่นอะไรอีกละลูก แจ๊ค...(เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด) วัวพ่อวัว วัวตัวเดิมที่เพิ่งถามนั่นแหละ เวลาผ่านไปอีก 2-3 นาที ชายแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก แจ๊ค...เอ๊ะพ่อนี่ยังไงนะ ถามซ้ำๆซาก ผมจะบอกครั้งสุดท้ายแล้วนะว่าวัว ผ่านไปอีก 2-3 นาที ชายแก่...แจ๊ค นั่นอะไรลูก แจ๊ค...โอ๊ย ! พ่อเลอะเลือนแล้ว คุยไม่รู้เรื่อง ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว แล้วแจ๊คก็ผละจากพ่อไปอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด เวลาผ่านไป จวบจนตอนเย็น ได้เวลาอาหารค่ำ เมื่อไม่เห็นผู้เป็นพ่อลงมา แจ๊คจึงเดิน ไปตามที่ห้อง ณ ที่นั้น เขาได้พบชายแก่คนนั้น นั่งเหม่อลอย ข้างๆมีไดอารี่เก่าๆเล่มหนึ่ง ที่เพิ่งเขียนบันทึกในวันนี้เสร็จ แจ๊คถือวิสาสะเข้าไปอ่าน ความว่า... ครั้งหนึ่งเมื่อ 30 ปีมาแล้ว เรามีลูกชายคนหนึ่งที่เรารักมาก เราตั้งชื่อเค้าเองว่า ...แจ๊ค ในวันที่อากาศแจ…
