รอ...เวลา!!!
.....ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งในอากาศที่หนาวเย็น ชายหนุ่มหย่อนกายลงบนเก้าอี้สีน้ำตาลอย่างเหนื่อยล้า…ภายในห้องมืดสลัว.. อับชื้น ประตูหน้าต่างปิดสนิท ไม่ยินดียินร้ายกับใครมานานแล้ว เขานั่งพิงพนักอย่างอ่อนแรง ดวงตาเหม่อมองไร้จุดหมาย .....เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเช่นนี้ทุกวัน ..ช้าเสมอสำหรับคนรอคอย .. ใช่ เขากำลังรอ…รออะไรบางอย่าง .....ภาพเก่าๆผุดขึ้นมาในห้วงคนึง เปลวแดดร้อนระอุบนถนนลูกรังขรุขระ เขาเดินฝ่าไป อย่างเร่งรีบ เมฆเริ่มตั้งเค้ามาแต่ไกล ให้หวั่นใจว่าจะไปไม่ถึงก่อนฝนตก ไม่นาน …น้ำใสสองสามเม็ด ตกกระทบใบหน้ากร้านเกรียมที่เปื้อนเหงื่อของเขา มือสองข้างหอบหิ้วสัมภาระหนักอึ้ง… เขาพยายามเร่งฝีเท้า…แต่ทว่า…มันสายเกิน.. เธอจากไป…จากไปอย่างไม่มีวันกลับ .....เพียงนั้นพลันหยุดคิด เพราะรู้สึกสะเทือนใจเกินกว่าจะนึกถึง วันนี้เขาคือคนที่สูญเสียคนรัก สูญเสียโอกาส สูญเสียความสุข ทุกสิ่งทุกอย่างที่พึงมี…ด้วยคำ เพียงไม่กี่คำ..เขาเป็นคนล้มเหลว..คนไร้ค่ากระนั้นหรือ .....วันเวลาผันผ่านนานเหมือนแกล้ง…จงใจทรมานเขาให้จมปลักในความทุกข์ คำว่า ไม่มีค่า ได้ ฆ่า เขาทีละน้อย เขาพอจะบอกเรื่องราวเหล่านี้ให้ใครฟังบ้างหนอ..…
