ขอบขนมปัง
สองสามีภรรยาตกลงจัดงานฉลองครบรอบการแต่งงาน 50 ปี งานดำเนินไปอย่างเรียบร้อยบนความปีติยินดีของเหล่าลูกหลาน ซึ่งตอนนี้ต่างก็มีครอบครัวเล็กๆ เป็นของตัวเองแล้ว
งานเลี้ยงผ่านไปบนความเหน็ดเหนื่อยของทั้งสอง เพราะเป็นเจ้าภาพจึงไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เริ่มงาน เมื่อแขกกลับหมดแล้ว ทั้งคู่แม้จะเหนื่อยแต่ก็มีความสุข พากันมานั่งที่โต๊ะอาหาร สามีหยิบขนมปังขาวกับแฮม ส่วนภรรยาหยิบน้ำส้ม
ทั้งคู่เริ่มทำอาหารอย่างเงียบๆ เมื่อสามีหยิบมีดตัดขอบขนมปังแล้วส่งขอบขนมปังขาวให้ภรรยาเหมือนที่ทำมาตลอด 50 ปี ภรรยาก็ร้องไห้ออกมา
"พอกันเสียที ตลอดเวลา 50 ปีที่ผ่านมา คุณเอาแต่ส่งขอบขนมปังมาให้ โดยไม่สนใจเลยว่าฉันเกลียดมันมากแค่ไหน ฉันเกลียดขอบขนมปัง โดยเฉพาะเวลาที่คุณส่งให้ฉัน"
สามีไม่ได้พูดอะไร นอกจากมองหน้าภรรยาแล้วเอ่ยเบาๆ
"แต่ที่รัก ขอบขนมปังขาวนั่นเป็นส่วนที่ผมชอบกินมากที่สุดนะ"
ความจริงเราลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว แต่เช้าวันนี้เรานึกถึงมันขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมความรู้สึกใหม่ว่าคงมีหลายครั้งที่เราได้ทำร้ายใครให้เจ็บปวดและน้อยใจในความไม่รู้เจตนาของเรา และคงมีหลายครั้งที่เราต้องเสียใจจากความไม่เจตนาของคนอื่น
เป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าใจผิด เป็นเรื่องยากในชีวิตที่จะยอมรับความเข้าใจผิดนั้น เป็นเรื่องยากกว่าที่จะเอ่ยคำใดเพื่อลบล้างความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น แต่ฉันเชื่อว่า... เรื่องเศร้าจะจบลงหากเราระลึกอยู่เสมอว่า เรายังคงมีความรักให้กัน
