กำลังใจคนไข้ริมหน้าต่าง
ในห้องคนไข้โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ชายสองคนป่วยหนักและต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ด้วยกัน ชายคนหนึ่งได้รับอนุญาตให้ลุกนั่งบนเตียงได้วันละหนึ่งชั่วโมง ซึ่งเตียงของเขาตั้งอยู่ริมหน้าต่างเพียงบานเดียวของห้อง ส่วนชายอีกคนต้องนอนติดเตียงตลอดเวลา
ทุกๆ บ่าย เมื่อถึงเวลาที่ชายริมหน้าต่างลุกขึ้นนั่ง เขามักจะเล่าเรื่องราวโลกภายนอกที่เขามองเห็นผ่านหน้าต่างให้เพื่อนร่วมห้องฟังอย่างละเอียดลออ ทั้งเรื่องสวนสาธารณะที่มีเป็ดว่ายน้ำ เด็กๆ เล่นบนเรือ หนุ่มสาวพลอดรักกันท่ามกลางมวลดอกไม้หลากสี ไปจนถึงขบวนพาเหรดที่ดูสนุกสนาน แม้ชายอีกคนจะไม่สามารถมองเห็นหรือได้ยินเสียงเพลงดนตรี แต่คำบรรยายที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการนั้น ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาและมีความสุขไปกับโลกที่กว้างใหญ่ผ่านคำบอกเล่าของเพื่อน
เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ เช้าวันหนึ่งพยาบาลเข้ามาทำความสะอาดร่างกายตามปกติและพบว่าชายริมหน้าต่างได้สิ้นลมจากไปอย่างสงบ ชายอีกคนรู้สึกเสียใจมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาจึงขออนุญาตพยาบาลย้ายมานอนเตียงริมหน้าต่างแทน
เมื่อพยาบาลจัดการให้เรียบร้อย เขาพยายามยันตัวเองด้วยข้อศอกเพื่อจะมองดูโลกภายนอกด้วยตาของเขาเองเป็นครั้งแรก... แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเขากลับเป็นเพียง "กำแพงว่างเปล่า"
เขารีบสอบถามพยาบาลด้วยความสงสัยว่าทำไมเพื่อนผู้ล่วงลับถึงพรรณนาถึงสิ่งต่างๆ ที่ไม่มีอยู่จริงให้เขาฟัง พยาบาลตอบเขาด้วยความประหลาดใจว่า "เขาคงไม่อาจเล่าให้คุณฟังได้หรอก เพราะชายคนนั้น...เขามองไม่เห็นอะไรเลย เขาตาบอดสนิท"
"บางที... เขาอาจแค่อยากให้กำลังใจคุณก็ได้"
